Göçmen Ailelerin Çocukları: Travmalar ve Umutsuzluklar

O kişinin kafasında derin vazgeçilmez yara izi vardı. Savaşta kafasına bir mühimmat parçası batmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. İsmi Mehmet'ti. Savaş ortamında dertli izler almış sığınmacıların şifa gören Danca merkezinde birkaç ay bakım devam ediyordu. Sağ eli sınırlı hareket ediyor, el sıkışırken sol elini kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı tanıdım oğlu Rahman’ı okula götürüp getirirken karşılaştım. Çeşitli günler elime birçok kalem, silgi ve kalem açacağı bırakıyordu. Rahman’ın okuldan eve götürdüğü malzemeleri sahiplerinin ihtiyacı amaçlı okulun önüne bırakıyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocuğun farklı öyküsü vardı. Bazı çocuklar savaş travmasını hala üstesinden gelememiş ailelerinden geliyordu. Sık sık dövüşüyorlardı. Günlerimizi Bırakın etmeyin!” söylemekle geçiyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman başlangıç seviyesine hazırlık sınıfına girmişti. Eğitim sırasında ve aile hayatında uyum güçlüğü.

Okul danışmanı çaba başarısız kaldı. İdare, gelişmeleri değerlendirmek amacıyla Rahman’ın ailesini daveti yapmayı duyurdu.

Aile tamamı birlikte geldiler. Hepsi birden aynı evde. Aile büyüğü toplantı toplantı salonuna girişte, O çocuk düştü, “İşte öğretmen” bağırdı koşarak büyükanne ve büyükbabasının ellerini öpmeye aniden başladı.

Soğuk havalarda ben, çift kat. Dede, terlikle geldi. Ceketin içine giydiği beyaz entarisini bileğe kadar uzanan giydi. Annem ve nine başörtülüydü. Eğitimdeki geçmişini ifade etmeye başladığımızda, o çocuk çok rahatsız oldu. Ağlayarak hıçkıra başladı. Çocuk ruhu derinliklerdeki gizem anlamaya çalışıyorduk.

Baba Rahman’ın çoğu zaman evden kaçtığını, polis tarafından bulundu söyledi. Anne ise kendisini “Hâlâ gözleri gözü açık şekilde yatak gece işemeye!” dedi. Rahman utanç içinde odayı terk etmek istedi. Konuyu fazla uzatmadık.

Konsensusla ailelerin çoğunlukla destekleriyle oğlunun bir danışmana yönlendirilmesine karar verildi. Okul zaman zaman oğlu ile özel ilgilenme ile işbirliği görevi görev verildi.

Sonraki günlerde o çocuk koridorda koşarken, kapıya çarptı. Zararı olmadı ama canı acı duydu, uzun uzun ağlamaya başladı. Rahman’ı avutmak için elinden tutarak kütüphaneye götürdüm ve onunla konuştum. Önüne beyaz bir adet kalemler yerleştirdim. Raftan, birkaç kitap aldı okuma görünümü görerek uzaktan onu sessizce> gözlemledim. O çocuk, çeşitli renklerde boya kalemleriyle bir karalarken beni unutmuş kendi halinde konuşuyordu. Sonra kağıt alırken önüme koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Çok fazla uğraşmış, uyumak istiyor ne yazık ki gitmek istemiyor. Dostları onu küçük görüyor!” dedi. Yaz tatilinden sonra yeni bir okulda çalışmaya. O çocuk unuttum.

Yürürken Nasır ile karşılaştım. Bana gözüne kestirdi, “Öğretmen!” diyerek elime sarmaya çalıştı. O çocuk sordum, yüzü ve karardı; bana gizlemedi. Oğul daha sonra gelişen birçok Suç olaylarına sorumsuzca yetkililer kayıtlarına geçmiş. Ailesi tarafından kurtarılıp problemli yetiskinlerin bakıldığı bir kurtarma merkezine yerleştirilmiş. Tüm çabalarımıza rağmen o çocuğu kurtaramamış olduk.